Προσοχή. Η διέλευση γίνεται με δική σας ευθύνη.
Στην οδό Επαμεινώνδα στέκεται ένα νεοκλασικό στριμωγμένο σε στενά αποπνικτικά, διπλοπαρκαρισμένα οχήματα και μοντέρνες πολυκατοικίες, σχεδόν παράταιρο στη σύγχρονη, φευγαλέα ζωή. Η βοή του δρόμου δεν το διαπερνά, καθώς την έχει συνηθίσει.
Αρχικά, συναντά κανείς μια πόρτα. Την Πόρτα του σπιτιού. Αρχοντική, περίτεχνη με ξύλο, γυαλί και σιδερένιες καμπύλες. Δίφυλλη, με χώρο μοναχά για έναν. Το εσωτερικό με αυστηρές, λιτές γραμμές. Εδώ δεν υπάρχει χαλάκι «καλωσήρθατε». Στη θέση του στέκει μια πινακίδα, αυτή με το θαυμαστικό: «Άγνωστος Κίνδυνος! Εισέλθετε με Προσοχή.» Ο κάτοικος εδώ είναι βαριά τραυματισμένος και το βήμα σας απαιτεί ευλάβεια και σεβασμό. Αυθόρμητες κινήσεις αποδοκιμάζονται, καθώς τρομάζει εύκολα κι ας αποφεύγει να το δείξει. Δεν είναι ευπρόσδεκτοι οι άγνωστοι περαστικοί. Πετούν τα ρούχα τους απερίσκεπτα, αυθαίρετα και λερώνουν με λάσπες το φρεσκοσφουγγαρισμένο, μαρμάρινο πάτωμα.
Η πόρτα τούτη είναι πάντα κλειδωμένη. Ο κάτοικος ελέγχει ποιος θα εισέλθει. Επιλέγει, αν και πότε θα εξέλθει. Το θαυμαστικό καρφωμένο πάνω της τρομάζει, πριν τον τρομάξουν. Απομακρύνει τους περίεργους.
Αν κανείς βρει το θάρρος, πλησιάσει και πάρει την έγκριση από το ματάκι, συναντά τη δεύτερη ταμπέλα: «STOP». Εκεί στο χωλ αφαιρούνται τα σουβλερά τακούνια. Τα παλτό, οι μάσκες και οι πανοπλίες κρεμιούνται στον καλόγερο. Τα όπλα τοποθετούνται στο συρτάρι της κονσόλας.
Μετά, «Υποχρεωτική Στροφή Δεξιά». «Εδώ θα δεις, όσα θα σου επιτρέψω εγώ». Τα αδιάκριτα βλέμματα δεν είναι ευπρόσδεκτα. Θέση στάθμευσης συγκεκριμένη, με παρκόμετρο. Οπουδήποτε αλλού, απαγορεύεται η στάση και η στάθμευση. Ο χρόνος ορισμένος. Πεπερασμένος. Υπάρχουν θέσεις μόνο για κατοίκους. Δεν χωρούν πολλοί περαστικοί. Απαγορεύονται οι κόρνες. Πρόκειται για προστατευόμενο υδροβιότοπο. Μιλάτε σιγά, χωρίς εντάσεις. Δεν επιτρέπονται τα γέλια, αλλά το διακριτικό μειδίαμα. Τα παντζούρια κλειστά και ο αέρας λιμνασμένος. Το φως πια λιγοστό να κρύβει τη σαβούρα στο σκοτάδι. Μα το σαλόνι των επισκεπτών πάντα στην εντέλεια.
Η κουζίνα είναι δρόμος μονής κυκλοφορίας. Συχνά, οδηγεί σε αδιέξοδο. Εδώ πρωτοστατεί η ζυγαριά και γίνονται συχνά αλκοτέστ. Είναι το μόνο μέρος, όμως, που καμιά φορά οι νόμοι παραβιάζονται με ασυδοσία. Το πρόστιμο που ακολουθεί, είναι πάντοτε βαρύ.
Στην κρεβατοκάμαρα η είσοδος απαγορεύεται. Εδώ κατοικεί η μοναξιά. Είναι το άβατο. Τα σεντόνια λερωμένα από δάκρυα, ιδρώτα και αναμνήσεις. Δεν φτάνει η χλωρίνη στους εξήντα για να τα ξεπλύνει. Μετά από τόσα χρόνια είναι ακόμη νωπά και αλμυρά. Σε μια γωνιά βρίσκονται βαλίτσες στοιβαγμένες από παλιά ταξίδια, με τις καρτ ποστάλ να χύνονται σκονισμένες στο πάτωμα που τρίζει, παρέα με κιτρινισμένα γράμματα ερωτικά.
Όλο το οίκημα ένα διατηρητέο υπό κατάρρευση, που αρνείται ωστόσο να παραδοθεί. Γεμάτο μπαλώματα, δοκάρια και σκαλωσιές στέκει ακόμα όρθιο με όσα έχει και ό,τι είναι. Παραμένει όμορφο στην αλλοτινή αρχοντιά του. Όλοι το προσέχουν, τραβά τα βλέμματα, μα απαγορεύεται να το αγγίξουν. Η περίφραξη μεγάλη. Προστατεύει το σπίτι και τους διαβάτες του πεζοδρομίου.
Η ζωή που πέρασε έως τώρα έγδαρε τα ακριβά του ξύλα και τους τοίχους. Ο χρόνος το διέφθειρε. Οι καλεσμένοι του μακρινού πλέον παρελθόντος έχυσαν κάποτε κρασιά απρόσεχτα και οι πορφυρές κηλίδες τους στέκονται ακόμη εκεί. Σε πάρτυ και μαζώξεις, η ανευθυνότητα και η αναλγησία ορισμένων έσπασε αναμνηστικά, που ποτέ δε γύρισαν στην όψη που είχαν κάποτε. Έμειναν συντρίμμια αιχμηρά. Έτσι λήφθηκαν μέτρα να διασωθεί ό,τι είχε απομείνει. Μπήκαν γυάλες και βιτρίνες στα σημαντικά κειμήλια, κάποια με ετικέτες επεξηγηματικές και σε άλλα σήμανση «Μην αγγίζετε».
Άραγε, θα γκρεμιστεί ή θα ανακαινιστεί; Οι μύθοι στη γειτονιά θεριεύουν. Θα γίνει επένδυση ή θα μείνει να ρημάξει; Και ο τελευταίος ένοικος; Θα βγει ποτέ ή θα χαθεί μαζί με τα ντουβάρια;
Ποτέ του δεν κατάλαβε πως οι πινακίδες που τοποθέτησε με μελέτη τοπογραφική, δεν κράτησαν τον πόνο έξω, μα εκείνον.
Όλα τα «Δεν» τα είπε στον εαυτό του.
Κοιτάζει έξω από μια χαραμάδα. Ένα κομμάτι του ακόμα αποζητά ζωή, επαφή και σύνδεση. Ένα βάζο με λουλούδια. Αρνείται να παραιτηθεί. Κανείς δεν ξέρει, πως μέσα τελούνται ακόμη έργα. Κάπου, υπάρχει έστω, η έξοδος κινδύνου. Πάντα φωτεινή στο πιο πυκνό σκοτάδι.
